"Pomyślałam .... to nie możliwe, przecież wszystkie dzieci zostały w domu"


  Mateusz ma 15 lat. Wraz z trzema siostrami, dwójką braci i rodzicami mieszkają w małej miejscowości koło Tarnowa.
  14 maja 2011 r.  Pani Danuta zostawiła w domu wszystkie dzieci jadąc do Tarnowa. Kiedy w spokoju załatwiała swoje sprawy odebrała niespodziewany telefon. W słuchawce usłyszała głos córki, mówiący że był wypadek i że ma przyjść w umówione miejsce. Wtedy z przerażeniem pomyślała "to nie możliwe, przecież wszystkie dzieci zostały w domu"
  Mateusz jechał rowerem kiedy zderzył się z samochodem dostawczym. Na ratunek ruszył sąsiad, który widział wypadek z okien swojego domu. Inne licznie przybywające na miejsce osoby mówiły, ze już nie żyje, żeby go zostawić. Jednak zdecydował inaczej i dzięki niemu chłopiec doczekał na przyjazd karetki.
Zaraz po przyjeździe do tarnowskiego szpitala trafił na stół operacyjny.  Lekarze powiedzieli, że Pacjent jest w ciężkim stanie i trzeba być przygotowanym na wszystko.
  Mateusz trafił do szpitala z urazem wielonarządowym, w tym ciężkim urazem głowy, urazem klatki piersiowej, złamanym obojczykiem, kością ramienną, złamaniem trzonu kości łokciowej, złamaniem kości kulszowej i łonowej, złamaniem żuchwy oraz uszkodzoną śledzioną.  Rodzice z przerażeniem czekali co będzie dalej z ich najmłodszym dzieckiem.
Chłopiec dwa tygodnie spędził na Oddziale Intensywnej Opieki  Medycznej, później kolejne dwa tygodnie na Oddziale Chirurgii Dziecięcej. 10 czerwca znalazł się w ZOL-u dla Dzieci i Młodzieży
w Rzeszowie.
  Był jeszcze dalej od domu, więc rodzina nie mogła być przy nim codziennie. Wszyscy bardzo cierpieli
z powodu tej rozłąki . Zwłaszcza, że  w między czasie w okolicznych szpitalach Mateusz przeszedł też kilka ważnych operacji.
  Mama opowiada, że w rzeszowskim ośrodku  najbardziej wierzył w chłopca Pan Mietek, który wciąż powtarzał wbrew innym osobom w otoczeniu, że trzeba mieć nadzieję choć to bardzo trudne.
Długo trwało zanim udało się trafić do Polskiego Centrum Rehabilitacji Funkcjonalnej w Krakowie.
Mateusz przyjechał do Krakowa 09 października 2011 r. Został przyjęty w stanie bez kontaktu słownego logicznego, z niedowładem kończyn górnych i dolnych oraz niedowagą. Przez cały okres pobytu miał 4 godziny indywidualnej terapii dziennie. Terapie obejmowały kilka poziomów, czyli terapię funkcjonalną, terapię logopedyczną, neuropsychologiczną oraz terapię wzroku. Został objęty opieką pielęgniarską oraz lekarską.
  Mama Mateusza: Mimo wielkiego szczęścia, że możemy być razem miałam duże obawy. Wiedziałam, że muszę być przy Mateuszu i zrobić wszystko, żeby mu pomóc. Nie potrafiłam zrobić wielu rzeczy
w pielęgnacji. Dzięki życzliwości wielu osób powoli nauczyłam się wszystkiego.
Już po paru dniach zauważyłam pierwsze pozytywne zmiany u syna. Bardzo starałam się nawiązać
z nim kontakt. Pewnego wieczoru zapytałam go: "Mateusz będziesz kiedyś taki jak wcześniej?"   On wzruszył ramionami, szeptem i dość niewyraźnie powiedział: "Głodny jestem".  Wtedy śmiejąc się nie mogłam powstrzymać łez.  Później już z każdym dniem było lepiej. Czasem sama nie mogłam w to uwierzyć. To jest takie uczucie jakby dziecko narodziło się na nowo.
W Ośrodku wszyscy pracownicy podziwiali postępy, które robił Mateusz. Dzięki intensywnej pracy został przystosowany do wózka, zaczął przyjmować posiłki doustnie z biegiem czasu samodzielnie, pionizowany, przy asekuracji terapeuty wykonuje kilka kroków. Zrobił też duże postępy w terapii logopedycznej, dzięki czemu dziś sam może powiedzieć czego potrzebuje i jak się czuje. Chętnie uczestniczy w terapiach, choć nie do końca jeszcze rozumie po co to robi. Złości się kiedy coś mu nie wychodzi ale stara się dobrze wykonać swoje zadania.
  Mama Mateusza: Wszyscy dużo przeżyliśmy przez te osiem miesięcy. Powoli wracamy do normalności, jednak jeszcze dużo wysiłku i pracy przed nami. Gdyby nie pomoc życzliwych nam osób było by nam o wiele trudniej. Mam na myśli pomoc finansową i wsparcie duchowe. Za co bardzo dziękuję!
  Mateusz ma jeszcze problemy ze świeżą pamięcią ale  dobrze pamięta dom, rodzinę i szkołę. Cieszymy się, że dzieci z klasy syna mogły go aż dwukrotnie odwiedzić w Krakowie.
Z tygodnia na tydzień są wyraźne postępy.  Największym szczęściem były słowa: "Dziękuję Ci mamo, że jesteś".
  Tu nauczyliśmy się jak ważna jest rehabilitacja i ile można osiągnąć dzięki intensywnej pracy mimo tak trudnej sytuacji jaka nas spotkała. Będziemy walczyć dalej.


  Jeśli ktoś z Państwa chciałby wesprzeć Mateusza w dalszej walce o zdrowie może pomóc wpłacając pieniądze na konto fundacji. Mateusz jest podopiecznym Fundacji Votum 53-012 Wrocław, ul. Wyścigowa 56i.
  Pieniądze można wpłacać na konto  z dopiskiem  "Dla Mateusza Niemiec na leczenie i rehabilitację"
KREDYT BANK SA II Oddział we Wrocławiu,
32 1500 1067 1210 6008 3182 0000